Amarcord

Heb je je ooit iets op een bepaalde manier herinnerd, om er vervolgens achter te komen dat iemand anders het zich anders herinnert?

Een herinnering kan veranderen zonder dat we het merken. Een persoon, een plek, een stem kan langzaam een andere vorm aannemen. Soms herinneren we ons wat er gebeurd is. Soms herinneren we ons wat er volgens ons had moeten gebeuren.

AMARCORD betreedt deze onzekere ruimte tussen werkelijkheid, herinnering en verbeelding.

Op het podium wordt één vrouw gezien door de ogen van twee lichamen. Paola is de levende aanwezigheid, terwijl Matilde de herinnering belichaamt die steeds van vorm verandert. Een oude vrouw, een begraven kind, een klein meisje: fragmenten van een leven verschijnen, verdwijnen en keren getransformeerd terug.

Een groot stuk stof wordt een landschap van tijd. Een kinderliedje opent een andere versie van het verleden. Spel verandert in iets verontrustenders. Verdriet ontmoet tederheid, gelach ontmoet verlies, en het lichaam wordt de plek waar het onverklaarbare voelbaar wordt.

Het werk beweegt zich door hedendaagse dans, vloerwerk, partnering en fysiek theater, en culmineert in een taranta (een traditionele Italiaanse dans) – een poging om via het lichaam uitdrukking te geven aan wat niet met woorden kan worden opgelost.

AMARCORD is een reis door de herinneringen die we met ons meedragen, de herinneringen die we verliezen en de herinneringen die we veranderen om verder te kunnen gaan.